خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بردرت این اشک چو سیلاب گذشتیدر کوی تو این خس هم از این باب گذشتی
۲
خار مژه گر دور شدی از گذر اشکبر دیدة غمدیده شی خواب گذشتی
۳
گر پیرو این اشک شدی صوفی و این آهبر روی هوا رفتی و از آب گذشتی
۴
ابروی تو گر دیده شدی گوشه نشین راجاز غصه و غم پشت ز محراب گذشتی
صفحهٔ ۱ از ۲