خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل و رخسار تو دارند به هم یکرنگیلب شیرین و دهانت به شکر هم تنگی
۲
به ملامت نشد از لوح دل آن نقطه خالکه سیاهی نتوان شست به آب از زنگی
۳
خالهای سیه تو بزنخدان گوئیدهنت دانه بچه کرد ز بیم تنگی
۴
تا چرا غمزه و ابروی توأم زود نکشتسالها رفت که با تیر و کمان در جنگی
صفحهٔ ۱ از ۲