خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آن بهتر که باشم رند و عامیکه نیکو نیست عشق و نیکنامی
۲
نوشتند از ازل بر سر چو جاممکران لب باشدم بس تلخکامی
۳
بدان ساعد بغین شد لاف سیممکه آن از سادگی بودست و خامی
۴
مه نو ز ابرویش خود را فزون دیدهمین باشد نشان نا تمامی
صفحهٔ ۱ از ۲