خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من اوصاف حست ندانم کماهیولی این قدر روشنم شد که ماهی
۲
مرا در سرست اینکه باشم غلامتگدا بین که دارد نمای شاهی
۳
به زلف چو شستت گرفتار باشدمن و هر که گیری ز مه تا به ماهی
۴
مرا توبه فرمودن از خال مشکینبود شستن از روی رنگی سیاهی
صفحهٔ ۱ از ۲