خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناوک غمزه چو هر سو به شتاب اندازیدل شتابد که سوی جان خراب اندازی
۲
گرم از پا نکند خال لبت سهل مگیربه مگس سهل نباشد که عقاب اندازی
۳
دل تحمل نکند جان نتواند برداشتبار آن سایه که با رخ به نقاب اندازی
۴
شمع آخر شده یارب چه شبی باشد آنکه منت بوسم و خود را تو به خواب اندازی
صفحهٔ ۱ از ۲