خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مویت از عنبر تر فرق ندارد مویینافه مشک برد از سر زلفت بویی
۲
آدمی نیست همانا که ز حیوان بتر استهر که را نیست به خاطر هوس مه روئی
۳
نیست امکان که دل از کوی تو بر گیرد دلعقل هر چند نظر می کند از هر سویی
۴
پیش چشمم چه عجب گر نرود آب فراتهر کجا بحر بود قدر ندارد جویی
صفحهٔ ۱ از ۲