خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانم کی به دام من در افتیچه خوش صیدی چه خوش باشد گر افتی
۲
اگر صد بارم افتی چون لطیفهدر آن فکرم که بار دیگر افتی
۳
البش بگذار ای گفتار ور نیستبه گوش این و آن چون گوهر افتی
۴
چه خوش افتد مرا ای سر ترا همز تیغ او چو بر خاک در افتی
صفحهٔ ۱ از ۲