خلوتی با کمال خجندی
شمارهٔ ۱۰۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نشان خاک پای او اگر می یافتم جاییسرم می گشت در پائیش غلطان دیده در پایی
۲
تمنا کرده ام با خود که در پایش فتم بی خودکم افتد در سر عاشق ازین خوشتر تمنائی
۳
دل پروانه پیش شمع رأی سوختن داردنه بینم در میان جمع روشنتر ازین رایی
۴
جمالت را چو بازاریست نیز از غمزه و مژگانرها کن تا کند زلفت به حسن خویش سودائی
صفحهٔ ۱ از ۳