خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان را به جای جانی جای تو کس نگیردمهر تو زنده ماند روزی که تن بمیرد
۲
هر درد را علاجی بنوشته‌اند یارادردی که هست ما را درمان نمی‌پذیرد
۳
ای دوستان ملامت کمتر کنید ما رابا خستگان هجران افسانه درنگیرد
۴
پروانه چون بسوزد آخر خلاص یابدبیچاره آن که دایم می‌سوزد و نمیرد
صفحهٔ ۱ از ۲