خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نباتت بر لب شکّر برآمدزمرد گرد یاقوتت درآمد
۲
ز گلبرگ تو سنبل سر برآوردزهی سنبل که از گل بر سر آمد
۳
رخت منشور خوبی داشت بی خطچو خطت بر مثال عنبر آمد
۴
گواهی داد هر جا شاهدی بودکه در حسن تو خطی دیگر آمد
صفحهٔ ۱ از ۱