خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
۲
من دیوانه ز زنجیر نمی‌اندیشمکه کشیده‌ست مرا زلف مسلسل در بند
۳
خسروان از پی نخجیر دوانند ولیصید خوبان به دل خویش درآید به کمند
۴
نه چنان واله آن صورت و بالا شده‌امکه مرا با دگری مهر بود یا پیوند
صفحهٔ ۱ از ۳