خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش
۲
شد زندگانیم همه در کار عشق یاراو فارغ از وجودم و مشغول کار خویش
۳
چشمم چو جویبار شد از انتظار و نیستآن نوبهار را هوس جویبار خویش
۴
از عاشقان مرادش اگر بی‌مرادی استما را رضای یار به از اختیار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳