خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
۲
نه انسان گر ملک روی تو بیندشود حیران بر آن شکل و شمایل
۳
سعادت باد رویت را در آن روزکه گردد آفتاب و ماه زایل
۴
تماشا را به روز حشر رضوانبه استقبالت آید یک دو منزل
صفحهٔ ۱ از ۳