خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماه ز مشرق طلوع کرد چو رویت تمامنی که بود مه که زو مهر کند نور وام
۲
ماه فلک را قدی نیست چو سرو سهیسرو سهی را رخی نیست چو ماه تمام
۳
هر دو تو داری و بس نیست نظیر تو کسطوطی جان در قفس شد شکرت را غلام
۴
چون که پریشان شود زلف خوشت نیم روزشب‌رو عیار را کار شود با نظام
صفحهٔ ۱ از ۲