خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من به اومید تو از راه دراز آمده‌امناز بگذار دمی چون به نیاز آمده‌ام
۲
رهروان را به شب تار دلیلی بایدمن به بوی خوش آن زلف دراز آمده‌ام
۳
شمع بی زحمت پروانه نباشد بنشانکامشبی در هوس گفتن راز آمده‌ام
۴
پیش از این هر نفسم بود خیالی و اکنونبا تو یک رنگ شدم وز همه باز آمده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳