خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی آخر ز غمت ناله شب‌گیر کنمسوختم از غم عشق تو چه تدبیر کنم
۲
هست زلف تو چو زنجیر من از راه جنونخویشتن بسته آن زلف چو زنجیر کنم
۳
در پس پرده اندیشه مشعبد کردارهمه شب نقش خیالات تو تصویر کنم
۴
گر پریشانی زلف تو ببینم در خوابساده‌دل‌وار همه نقش تو تعبیر کنم
صفحهٔ ۱ از ۳