خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیاید در قلم یارا حدیث آرزومنداناگر صد سال بنویسم بود باقی دو صد چندان
۲
در این آتش که من هستم زمانی دشمنت باداکه حالی آب گرداند وجودش گر بود سندان
۳
نیم آن کز تو برگردم فراقم گر کشد یا نهبه زخم از یار برگشتن نباشد مذهب رندان
۴
ز خاک استخوان من دمد بوی وفادارینباشد دوستانت را وفای شست پیوندان
صفحهٔ ۱ از ۳