خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملامت می‌کند دشمن مرا در عشق ورزیدنبه چشم عاشقان باید جمال شاهدان دیدن
۲
نگردانند بدگویان مرا دور از نکورویانبه آواز سگان نتوان ز کوی دوست گردیدن
۳
میان خلق می‌باید که عاشق راز نگشایدولی هرگز نمی‌شاید به گل خورشید پوشیدن
۴
ملامت باد پندارم چو وصل دوست می‌خواهمبه هر بادی نمی‌شاید چو برگ بید لرزیدن
صفحهٔ ۱ از ۳