خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجب باشد تن از جان آفریدنز گل خورشید تابان آفریدن
۲
میان چشمه خورشید تابانلبی چون آب حیوان آفریدن
۳
بهشتی بر سر سرو خرامانبرای نزهت جان آفریدن
۴
دهان پسته دادن آدمی رازبانش شکر افشان آفریدن
صفحهٔ ۱ از ۳