خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پریهر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری
۲
تا ببینیم نظیرت به جهان گردیدیمنیکوان را همه دیدیم تو چیزی دگری
۳
عارفان روی تو جویند نه گل‌های بهشتعقلشان می‌کند اقرار به صاحب‌نظری
۴
می‌روی دیده مردم نگران از چپ و راستهمه در حسرت خاکی که بر او می‌گذری
صفحهٔ ۱ از ۳