خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو جوانی تا فدای عشق خوبان کردمیبار دیگر عمر خود در کار ایشان کردمی
۲
کاشکی بر جای هر مویی دلی بودی مراتا بر آن زلف عبیرافشان دل افشان کردمی
۳
کاشکی من باغبان گلستانش بودمیتا دهان بخت را چون غنچه خندان کردمی
۴
گر میسر می‌شدی چشم مرا دیدار دوستکی نظر در چشمه خورشید تابان کردمی
صفحهٔ ۱ از ۲