خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی
۲
عشقت بسوخت خرمن آبی بر آتشم زنکز تشنگی بمردم ای آب زندگانی
۳
چون آب زندگانی جان‌بخشی از تو داردز انصاف دور باشد گر گویمت که آنی
۴
انوار هردو عالم عکسی‌ست از جمالتهم بافتی نشانی با آن که بی‌نشانی
صفحهٔ ۱ از ۲