خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی
۲
اثر کفر نماندی به جهان از رویتگر نکردی سر زلفت مدد گمراهی
۳
خجلم زان که به رخسار تو گویم ماهیکز تو تا ماه تمام است ز مه تا ماهی
۴
آفتاب است که مشهور جهان است به حسنچشم بد دور ز رویت که چو مه پنجاهی
صفحهٔ ۱ از ۲