خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
۲
نیست ما را شب وصل تو میسر زیراکه شب تیره شود روز چو رخ بنمایی
۳
چون خیال تو ز پیشم نفسی خالی نیستشرمم آید که شکایت کنم از تنهایی
۴
در مه و مهر به یاد تو نظر می‌کردمغیرتم گفت به چشمم که زهی هر جایی
صفحهٔ ۱ از ۳