خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای منزل مبارک می‌بخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
۲
خاک رهت ببوسم بر روی و دیده مالمکانجا رسیده باشد روزی نشان پایی
۳
بر سنگریزه‌هایت چون می‌کنم سلامیآید به گوش جانم بی‌صوت مرحبایی
۴
در منزلی که جانان آنجا گذشته باشدبا ذره‌های خاکش داریم ماجرایی
صفحهٔ ۱ از ۳