خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرملطفها میکنی ای خاک درت تاج سرم
۲
کاش راهی به سر کوی تو میداشتمیتا به سر سوی تو میآمدم از هر گذرم
۳
نتوان قطع بیابان فراق تو نمودمگر آگه کنی از رسم و ره این سفرم
۴
راه منزلگه خویشم بنما تا پس از اینپیش گیرم ره آن کوی و به سر میسپرم
صفحهٔ ۱ از ۲