خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد مهدی چه کنم صبر به صحرا فکنمو اندرین کار دل خویش به دریا فکنم
۲
دیده دریا کنم از خون جگر در شوقشراز سربسته خود را به خدا وافکنم
۳
مایه خوشدلی آنجاست که دلداری هستمیکنم سعی که خود را مگر آنجا فکنم
۴
فلک از تیر غمت بر جگرم زد من همعقده در بند کمر ترکش جوزا فکنم
صفحهٔ ۱ از ۳