خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مولای من بیا که هواخواه خدمتممشتاق بندگی و دعاگوی دولتم
۲
زانجا که فیض عام سعادت فروغ تستبیرون شدن نمای ز ظُلمات حیرتم
۳
هرچند غرق بحر گناهم ز صد جهتگر تو شفاعتم بکنی ز اهل رحمتم
۴
عرفان خاندان نه به کسب است و اختیاراین موهبت رسید ز میراث فطرتم
صفحهٔ ۱ از ۲