خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خاک پای امام و به حق نعمت اوکه نیست در سر من جز هوای خدمت او
۲
بهشت اگرچه نه جای گناهکاران استگناه سوز بود آتش محبت او
۳
اگر به معصیت آلوده گشت دامن منچه باک، پاک بود طاعتش به همت او
۴
دمی خفاش گر افسرد غنچه دل راشکفته میشود از نوبهار دولت او
صفحهٔ ۱ از ۲