خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کتبت قصّة شوقی و مدمعی باکیبیا که بی‌تو به جان آمدم ز غمناکی
۲
زمانه را نتوان دید بی‌امام زمانفکیف حالک یا دهر! ایّ مولاکی
۳
ز خاک پای تو داد آبروی لاله و گلچو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی
۴
که را رسد که کند عیب دامن پاکتکه همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
صفحهٔ ۱ از ۲