خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون سایه به خاک افکند آن سرو نه بر منگر قدر مرا پست تر از خاک ندانست
۲
زان کس که مرا دوخت گریبان چه گشایدچون دوختن این جگر چاک ندانست
۳
آن سرو که پاک است چو گل دامن حسنشافسوس که قدر نظر پاک ندانست
۴
هر درد و غمی کآمد ازین چرخ جفا کیشمنزل به جز این سینه غمناک ندانست
صفحهٔ ۱ از ۲