خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که خواهد سوی آن شوخ ستمگر گذردواجب آنست که اول قدم از سر گذرد
۲
کاش جان بگسلد از تن که مگر همره بادگه گهی جانب آن سرو سمنبر گذرد
۳
آه ازان شوخ که بر هر سر راهی که رومبهر محرومی من از ره دیگر گذرد
۴
ناگهان گر گذرش سوی من افتد روزیتا نبینم رخ او بیش روان تر گذرد
صفحهٔ ۱ از ۲