خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه چنان گرفت خانه به دل من آرزویتکه دگر به خانه رفتن کنم آرزو ز کویت
۲
به هوای رنگ و بویت چه روم به طوف بستاننه شکوفه راست رنگت نه بنفشه راست بویت
۳
نه خوش آید از نکورو که بود به جور بدخوبگذار خوی بد را که عجب نکوست رویت
۴
نرسم به اوج وصل تو به پا زهی سعادتکه چو مرغ پربرآرم به هوای جست و جویت
صفحهٔ ۱ از ۲