خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که بینم که پس زانوی غم آه کشدمیرم از غم که مبادا ز غم آن ماه کشد
۲
با وجود قد رعناش اگر زاهد رادل به طوبی کشد از همت کوتاه کشد
۳
هرکه از پیرهنش نکهت جان یافت کجامنت بوی گل از باد سحرگاه کشد
۴
آگهی جوی دراین راه که استاد ازلرقم عشق به لوح دل آگاه کشد
صفحهٔ ۱ از ۲