خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه در کوه این صدا از تیشهٔ فرهاد می‌خیزدز سنگ و آهن از درد دلش فریاد می‌خیزد
۲
خیال عارض و بالای تو تا بسته‌ام با خودز باغ خاطرم گل می‌دمد شمشاد می‌خیزد
۳
به گلگشت چمن چون می‌نشینی بر سر سبزهبه تعظیم قدت سرو از زمین آزاد می‌خیزد
۴
ز تو نالم نه زان غمزه چو خونم بی‌گنه ریزدهلاک صید نی از خنجر از صیاد می‌خیزد
صفحهٔ ۱ از ۲