خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخط سبز خطان سبزه چون کند شادمدهد شکوفه ز موی سفید خود یادم
۲
شمیم سنبل و بوی گلم ز باد چه سودچنین که عمر گرانمایه رفت بربادم
۳
چو شاخ میوه که آرد شکوفه پیش از برگندیده برگ جوانی به پیری افتادم
۴
ز گریه پای به گل مانده ام چو سرو و هنوزز میل قامت گلچهرگان نه آزادم
صفحهٔ ۱ از ۲