خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در وقت گل ای بلبل فریاد بسی داریخوش وقت تو کز هرگل فریادرسی داری
۲
از قافله لیلی گر واپسی ای مجنوناین بس که به گوش از وی بانگ جرسی داری
۳
از کوی وی ای زاهد مایل سوی فردوسیگر نغلطم از بستان رو در قفسی داری
۴
پروانه صفت هرکس گرد سر تو گردانلیکن تو کجا هرگز پروای کسی داری
صفحهٔ ۱ از ۲