خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشددعوی توبه درین وقت چه ناخوش باشد
۲
صفت جام جهان بین که حکیمان گویندرمزی از جام بلور و می بی غش باشد
۳
مدعی گر نخورد می بگذارش که مدامخاطر از وسوسه زهد مشوش باشد
۴
آتشین می به کفم نه که جز این آتش نیسترند میخواره که مستوجب آتش باشد
صفحهٔ ۱ از ۲