خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رودداغ جفای دی ز دل لاله می‌رود
۲
ساقی بیار باده که از یک دو روزه عیشدر فصل گل کدورت یک‌ساله می‌رود
۳
میگون لبت ز خاطر من از سه بوست شستبختی که از ثلاثه غساله می‌رود
۴
هر سو که کوچ کرده ما راه برگرفتما را ز دیده اشک و ز دل ناله می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲