خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به سوی خویش مرا رخصت گذر ندهیوگر به خود گذرم فرصت نظر ندهی
۲
خوشم بدین که به دریوزه بر درت گذرممراد خاطر من گر دهی و گر ندهی
۳
بهای بوسه نهی نقد جان چه خوش باشدکزین معامله با دیگران خبر ندهی
۴
گهی که بخش کنی غم خدا جزات دهاداگر نصیب من از جمله بیشتر ندهی
صفحهٔ ۱ از ۲