خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گرد عارض او خط عنبرین پیداستچو سبزه ای که بر اطراف یاسمین پیداست
۲
ز نام تقوی من، بلکه سرگران شده ای؟که از جبین تو چون موج باده، چین پیداست
۳
محبتم به دلت کرده گوییا اثریز التفات نهان تو، این چنین پیداست
۴
ترحمی، که مرا استخوان ز کاهش غمبه رنگ پنبهٔ داغم، ز آستین پیداست
صفحهٔ ۱ از ۲