خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه، دلم در شکن زلف تو جا داشتبخت سیهم، خاصیت بال هما داشت
۲
گر عشق ندادی به غمش نقد دو عالمدر مصر وفا، یوسف ما را که بها داشت؟
۳
می ربخت به بر، طرّهء آهم، همه سنبلدل بس که هوای سر آن زلف دو تا داشت
۴
از رنگ تو صحرا ورق لاله به خون شستوز بوی تو،گل خرقهٔ صدپاره قبا داشت
صفحهٔ ۱ از ۳