خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جان بیزارم از دست دل خویشخدایا با که گویم مشکل خویش
۲
گل من خار غم در پا نداردکه چندان فارغست از بلبل خویش
۳
به دریای غمت نازم که بازمبه قعر خویش برد از ساحل خویش
۴
دل من می ندانم مایل کیستکه هیچش می نبینم مایل خویش
صفحهٔ ۱ از ۳