خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فکندم رخت در میخانۀ عشقکشیدم دُردی از پیمانۀ عشق
۲
به بحر اشک خونین غوطه خوردمربودم گوهر یکدانۀ عشق
۳
مخوان زاهد به فردوسم که الحقز قصر خلد بِه ویرانۀ عشق
۴
به زنجیر مِی از راهم بگردانکه رسوا می شود دیوانۀ عشق
صفحهٔ ۱ از ۲