خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سال‌ها گوشه غم بود دل ریش مراباز عشق آمد و افکند به تشویش مرا
۲
صورت شیخ گرفتم به نظر جلوه نداشتبه عنایت نظری ای بچه درویش مرا
۳
با کمند سر زلفت همه چشم است به چشممردم ار نام کند صوفی بدکیش مرا
۴
نیمه جانی بستان از من و عذر مپذیرکه گمان نیست که مقدی هله زین پیش مرا
صفحهٔ ۱ از ۲