خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در پردهٔ حُسن روی تو شد پرده‌در مراای وای اگر ز پرده درآید به در مرا
۲
جز خون دل که ریزدم از دیده بر کنارحاصل نشد ز نخل محبت ثمر مرا
۳
سر بر نگیرم از درت ار فی‌المثل به سرریزند سنگ طعنه ز هر بام و در مرا
۴
گم گشت دل به ظلمت زلفش خدای راکو خضر رهروی که شود راهبر مرا؟
صفحهٔ ۱ از ۲