خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود
۲
دور از کنار یار ز دریای چشم منرودی‌ست دجلهٔ که به بغداد می‌رود
۳
شیرین به کام‌جویی و پرویز در نشاطغافل ز خون که از دل فرهاد می‌رود
۴
جز من بهر که می‌نگری در حضور توافسرده‌خاطر آمد و دلشاد می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲