خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمنی دیدم و کردم قدمی چند خرامیچون شدم جمع پریدن خبرم شد که تو دامی
۲
سر و کس مر نخرامد بت چین عشوه نداندمه و خور نطق ندارد هله خود گو که کدامی
۳
به حلاوت همه قندی به طراوت همه نسرینبه لطافت چو حریری به سفیدی چو رخامی
۴
باید این طرز نگه کردن و یک بار رمیدنز تو آهوبچه آموخت در این شیوه تمامی
صفحهٔ ۱ از ۳