خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تیغم گرنمائی سینه صد چاکفوادی یبتغیک القلب یهواک
۲
تو هرگز گر نمیآری ز من یادفانی طول عمری است انساک
۳
ز سر تا پا همه حسن و ملاحتتعالی من بهذا الحسن سواک
۴
ترا سرو چمن گفتن زهی ظلمومابدر الدیاجی منک حاشاک
صفحهٔ ۱ از ۳