خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چولاله بی گل روی تو داغمبود زهر از فراقت در ایاغم
۲
چه در کعبه چه دردیر و خراباتترا جویا ترا اندر سراغم
۳
درون تیره ام را ده فروغیکز این ظلمت سرابخشد فراغم
۴
شبم تار وره مقصود نایابچه باشد گر بر افروزی چراغم
صفحهٔ ۱ از ۲